مخاطب اختصاصی:

تو هر که باشی

مرا دلشکسته و نومید نخواهی کرد

من هیچ خیالی در سر ندارم

که بخواهم تو کسی باشی

که من می خواهم باشی،

یا رفتارت به دلخواه من باشد

من بر آن نیستم

که بخواهم آینده تو را پیش بینی کنم

من فقط می خواهم تو را کشف کنم.

تو مرا دلشکسته و نومید نخواهی کرد.

 ماری هاسکل

23 نوامبر 1912

می خواهم تا نهایت هستی قدم بر دارم...

فکرش را بکن ؟؟؟ آسمان آدمی را ببلعد...

من ماه را قامت پروردگار نامیده ام،

زیباترین تناسب هستی...

...

..

.

دیدی؟؟؟ خدا داشت دور می شد، میان اشک های من...

نه در بهشت حوا...

..

نه با عطر گندم ممنوعه...

...

میان بغض من...

..

انگشتانت را بردار از گلویم بی انصاف؟؟؟؟ میسوزد...؟؟؟؟

دیدی؟؟ گفتم نکن، گفتم بترس...

گوش نکردی...

حالا چه کنیم؟؟؟

؟؟؟

ماه را دیدی...؟؟؟

زشت شده بود...

به گمانم خدا به ما اخم کرده است...

..

.

من می ترسم...

اینجا را ببین..؟؟

هیچ چیزی سر جایش نیست...!!!

انگار دیشب اینجا را دزد زده...

..

دلم را ندیده ای...؟؟؟

ساداتم میگفت شنیده است که صبح دوره گردی آن را روی چرخ دستی اش می فروخت...

حالا چه کنم...؟؟؟

؟؟

گم شده ام اینجا...

از تنهایی می ترسم....

خدا اخم کرده است...

..

.

میلادت مبارک آرامشم...

...

..

.

دور اتاق راه می رفت و فکر می کرد

رویا پردازی کارش بود

به قول عمه که همیشه به راه رفتنش اعتراض می کرد: یکجا بند نمی شد

...

..

.

سوار کول پدر بزرگ شده بود

پیرمرد لاغر همیشه چهره ای مظلوم داشت و خسته به نظر می رسید...

 دوستش داشت

پدربزرگ رفیق تنهایی هایش بود...

با اینکه بچه بود اما همیشه رفتار تند پدر با او آزارش می داد

...

..

با لهجه ی محلی خودشان می دوید شعر میخواند

بدون ریا

و شاید ترس از مسخره شدن

کل تفریحش دویدن در همین زمین خالی های اطراف خانه و بازی با گل های وحشی بود

که پدربزرگ با هزار التماس راضی به آوردنش می شد

کل روز را یا با مادربزرگ بود یا با پدر بزرگ...

و گاهی که کسی حوصله اش را نداشت با خیال خودش و اسباب بازی هایش که تا چشم بر می گرداند پدربزرگ آنها را روانه ی سطل زباله میکرد و مادر بزرگ همیشه به این کارش اعتراض داشت...

مادربزرگ همان روزها بارو بندیلش را بسته بود وهمه را تنها گذاشته بود...

از آن روزها چیز زیادی یادش نبود جز گریه ی مادرش...

و بغض کودکانه اش وقتی که از مادرش پرسید : " مامان؟؟؟ اگه ننجونو ببریم بیمارستان دوباره زنده میشه؟؟؟ "

یادش بخیر

همیشه مادر بزرگ را ننجون صدا میزد...

از ننجون چی زیادی یادش نبود جز چشمان ریز و خاکستری و پیرهن گل گلی...

4ساله بود که او رفت و تا امروز حتی به یکبار هم به خوابش نیامده، انگار مادربزرگ دوستش نداشت..

5سال بیشتر نداشت که دفتر خاطرات صورتی خواهرش را بر میداشت و ادای با سوادهارا در می آورد

هنوزهم آن دفتر هست، زیر خاطرات خاک میخورد...

کودکی ساده ای داشت اما همیشه میگفت که دلش نمیخواهد حتی ثانیه ای را آن را پس بگیرد

آن موهای طلایی را که وقتی پا به بلوغ گذاشت کمی تیره تر شدند، فر های ریز که چهره ی سفید و اخمالویش را نمکی تر میکرد

پوست مثل برفش که تغییری نکره بود فقط کمی زبر تر شده بود...

آسمان رعد و برق زد، ناخودآگاه دلش گرفت

رشته ی خاطراتش پاره شد...

از رنگ صورتی متنفر بود، از اتاق خواهرش که هر جارا دید می زد صورتی بود!

اما آینه ی قدی دوست داشت...

مقابل آیینه ایستاد، کش مویش را سفت تر کرد! عادت داشت وقتی تنها بود مقابل آیینه می ایستاد، به چشمانش زل می زد، دستانش را در آینه قرینه می کرد . با خودش حرف می زد

...

..

.

چشمانش پف کرده بودند، کل دیشب را با غصه هایش گریه کرده بود

هدیه تولد 3 سال پیشش روی میز بود. این تنها چیزی بود که خوشحالش میکرد

دیوان حافظ...

چشمانش را بست، کتاب را مقابل صورتش گرفت،

عطر ورق هایش را دوست داشت...

...

..

.

 شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش

                                                  که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

Alone moon

دروغ چرا...؟!

...

از شما که پنهان نیست...

وقت‌هایی هم هست که دیگر همه‌ی وجودم شوق نیست...

بی‌قراری نیست...

...

آرزوی رسیدن به شما نیست،

«یالیتنی کنت معکم» گفتن، به زهیر و حرّ و بریر نیست....

آن افق‌های روشن نیست...

تاریکی‌ست...

ترس است...

...

بعد اصلاً می‌ترسم چشم‌ هایم را باز کنم...

که باورم بشود توی سیاهیِ مقابل شما ایستاده‌ام...

بعد می‌دانم باید بنشینم و خودم را به چالش بکشم و نمی‌کشم...

از خودم فرار می‌کنم...

...

وقت‌هایی که نمی‌دانم دارم شما را،

داشتنِ شما را،

دوست‌داشتنِ شما را به چه می‌فروشم...؟!

این‌طور وقت‌ها باید بنشینم برای خودم روضه‌ی عمرسعد بخوانم...

...

که از همه‌ی روضه‌ها دردناک‌تر است...

پسر سعد ابی ‌وقاص شما را به گندمِ ری فروخت...

من اصلاً نمی‌دانم دارم فرزندتان را به چه می‌فروشم...؟!

.

..

...

نیا باران، زمین جای قشنگی نیست!

من از جنس زمینم خوب می دانم که اینجا جمعه بازار است!

و دیدم عشق را در بسته های زرد کوچک نسیه می دادند...

در این جا قدر مردم را به جو اندازه می گیرند...

در اینجا شعر حافظ را به فال کولیان در به در اندازه می گیرند...

نیا باران، زمین جای قشنگی نیست!

من از جنس زمینم خوب می دانم که گل در عقد زنبور است!

ولی سودای بلبل دارد و پروانه را هم دوست می دارد!!!

نیا باران زمین جای قشنگی نیست...

من از جنس زمینم خوب میدانم که اینجاخودستایی رنگ هر روز است...

نیا باران که اینجا مردمان خود را بلند و دیگران را خار میدانند...

نیا باران زمین جای قشنگی نیست...

که من این خوب میدانم رفاقت قیمت یک دانه گندم نیست...

نیا باران زمین جای قشنگی نیست...

که اینجا هر چه گویند،حتی بد تو را حق است و

حقت گر بخواهند میشود نا حق...

                                 نبار باران زمین جای قشنگی نیست...

بی حوصله نوشت:

نبار بارون...

دل من دیگه عاشق نیست...

دوباره سفره ی عید از نبودن تو پر است...

قبول نیست...

مگر انتظار سین دارد...؟؟؟؟؟؟؟

نه،

تو دیگر مسئول رعشه های من نیستی.

دیگر حتی مضطرب هم نخواهم شد.

اضطراب همیشه وقتی می آید

که نگران چیزی،جایی،کسی باشی.

حالا دیگر چه فرق می کند،

صورت مساله آهسته آهسته

خودش را پاک کرده است.

"امیر آقایی"

ببین،

همیشه همین طور بوده،

وقتی که نبوده ام

پاورچین پاورچین آمده ای

به اتاقم سرک کشیده ای

و شعرهایی که تازه برایت گفته ام

خوانده ای.

بعد نمی دانم

خندیده ای یا نه؟

اما می دانم

دستت را به بالش همیشه خیس گریه ام کشیده ای

و نامم را

مثل هجی چهار حرف کوتاه

زمزمه کرده ای.

آخر چه فایده دارد

نشد که هیچ گاه در حضور من بیایی

دستت را در آینه

قرینه ی دست هایم کنی

و بی مرور تکلف دیروز

با من بمانی.

ببین،همیشه همین طور بوده است

یکی رفته تا دیگری بیاید

مثل تناسب موزون فصل ها

و تقویم رومیزی من

که همیشه ی خدا

یک سال شمسی عقب مانده است.

"امیر آقایی"

تو ،

باید با من بیایی .

وگرنه گم می شوم

در نگاه مردم .

دستم را بگیر

و به خانه بیاورم .

میان این همه ستاره

تنها

تو نشانی خانه ام را میدانی ...

پروردگارم، مهربان من،

از دوزخ اين بهشت، رهايي ام بخش...!

در اينجا هر درختي مرا قامت دشنامي است...

و هر زمزمه اي بانگ عزايي...

و هر چشم اندازي سكوت گنگ و بي حاصلي،

رنج زاي گسترده اي...

در هراس دم مي زنم....

در بي قراري زندگي مي كنم....

و بهشت تو براي من بيهودگي رنگيني است...

اين حوران زيبا و قلمان رعنا

همچون مائده هاي ديگر براي پاسخ نيازي در من اند،

اما خود من بي پاسخ مانده ام...

هيچ كس، هيچ چيز

در اين جا  به خود هيچ نيست...

بودن من بي مخاطب مانده است...

من در اين بهشت،

همچون تو در انبوه آفريده هاي رنگارنگت تنهايم.

تو قلب بيگانه را مي شناسي كه خود

در سرزمين وجود بيگانه بوده اي...!

كسي را برايم بيافرين تا در او بيارامم...!

دردم درد  بي كسي  بود...

                                          دکتر علی شریعتی(به خدا اینو جرات نکردم تصرف کنم.قابل توجه شما چولی!)

بی حوصله نوشت:

پاهایم تاول زده اند بس که امروز خاطرات را مرور کرده ام...

 نگارا بر سر کویت دلم را هیچ اگر بینی

                                          ز من دلخسته یاد آور...

                     شبت خوش باد،

                                                 من رفتم...

امروز، عزیز همه عالم شدی اما

                                         ای یوسف من، حال تو در چاه ندیدند...

زندگی ام ساکت است...

جز قدم زدن و فکر کردن کار دیگری ندارم...

هوس دیدن مردم را ندارم...

و احساس می کنم که در انتظار چیز تازه و

غریبی هستم که بخش ناسوخته ی روحم را بسوزاند...

می خواهم بیشتر بنویسم اما نمی توانم...

سکوت سیاهی روحم را فرا گرفته...

ای کاش می توانستم سرم را روی شانه هایت بگذارم...

                                                        جبران خلیل جبران(با اندکی تصرف)

می گفت پشت به پشت خدا برو...

برو..

آنقدر برو تا بیاید...

پل های پشت سرم خراب بود اما،

پشت سر خدایی نبود...

امیدم به آینده بود...

به دستانش...

به مقابل...

به نوری که نمی دانستم چه تعبیری دارد...

لبجند پروردگار بود یا

چشمان حریص گرگان نمی دانم...

باران گرفت...

صدای پای اجابت نرم نرمک می آمد...

آری باران گرفت...

آمد...

من...

خوشحال...

بی خبر از اینکه سهم من تنها ندای اجابت بود...

آنقدر آرام گذشت که...

...

دوباره فریاد زد...

صدایش همیشه آرامم میکرد اما این بار...

کلماتش یک به یک جنونم را تشدید میکرد...

- با توام؟
- چی میگی؟؟؟؟

- میگم کفر نعمت نکن!

حرف که میزد نفس کشیدن برایم بی معنا می شد...

از نعمت برایم می گفت...

کدام نعمت...

- همیشه میتونه بدتر از این باشه،

صبر کن!

صدایش که به گوشم میخورد،

در میان امواج اشکهایم،

فقط و فقط آرزوی نبودنش را داشتم...

بدتر از این دگر چه می توانست باشد...

لحظه ی جالبیست وقتی فرار می کنی از واقعیت ...

خودت را گول می زنی وقتی می دانی حق با اوست...

روزی در نهایت غم شکایت از سه نقطه و یک علامت تعجب میکردم...

پر بودم...

پر پر...

پر از انتظار...

مات و مبهوت می نگریستم...

به سه نقطه...

پر حرف...

فریاد...

سکوت...

مختوم به تعجبی مبهم...

سکون...

انتظار...

...

...

...

و حال چه تعبیر کنم،

این سه نقطه ی بی انتها را...

آری...

راست می گفت...

انتظار سخت تر از همیشه شده...

ماه من...؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

عشقت را تا ابد الدهر به لذت می خرم...

اما...

دوری ات را دگر لحظه ای تاب ندارم...

خسته ام...

این جاده که به دلت ختم می شود پر از خطر است...

می ترسم...

تنهایی را تاب نمی آورم...

این گرگان حریص مرا می بلعند...

دستانت...

لطافت نفسهایت...

آرامش نگاهت...

بیا...

دستانم را با بگیر...

مرا با خود ببر...

گم شدم...

بین این همه ابهام...

بیا...

شدیدا اختصاصی!

در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک یه سالی میگذشت

یک یه سالی  رفت ودیگر  برنگشت

آن نظر بازی، آن اسرار را، آن دو چشم مست آهووار را

چون من ا زتکرار، او هم خسته بود

همنشین و همزبان شد با من، او

ناتوان بودم، توان شد با من، او

دامنش شد خوابگاه خستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد بسر

مست او بودم، زدنیا بی خبر

آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتمش در عشق، پابرجاست دل

گر تو زورق بان شوی، دریاست دل

بی تو شام بی فرداست ، دل

دل زعشق روی تو حیران شده

گفت: در عشقت وفادارم، بدان

شوق وصلت را بسر دارم، بدان

با تو شادی میشود غمهای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل زجادوی رخت، افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

عالم از زیباییت مجنون شده

طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او، سودا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود

خوبی او شهره آفاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

پیش پای عشق ما، سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما، پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود

برسر پیمان خود محکم نبود

سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

این خبر ناگاه پشتم را شکست

رفت و با دلداری دیگر عهد بست

با که گویم اینکه همخون من است

خصم جان و تشنه خون من است

بخت بدبین وصل او قسمت نشد

این گدا، مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی، تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد، تدبیر نیست

باده نوش غصه او، من شدم

ذره ذره آب گشتم، کم شدم

سوخت بی پروا، پر پروانه را

عشق من، از من گذشتی، خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

دیشب از کف رفت،فردا را نگر

آخر این یکبار از من بشنو پند

عاشقی را دیر فهمیدی، چه سود؟

عشق دیرین گسسته تار و پود

ماهی بیچاره اما مرده بود

باش با او، یاد تو ما را بس است

تفسیره غلطی ست اما...!

هر گاه گرمم می شود،

حس می کنم شیطان نزدیک است...!

کتاب هایم را از نو مرور میکنم...!  

همه ی فلسفه های پیچیده ی زیستن و معنا...!

از سکه افتادند امروز...!

وقتی...

در حاشیه ی صبح غم آلود جمعه...

با انبوهی از تارهای خشم و تنفر و غرور...

تکه های دلم را

لگد میزدی....!!!!!!!!!                     

                                          مصطفی مستور(با یک عالمه تصرف)

بی حوصله نوشت:

وقتی صدایت می زدم...

و تو با قدرتی عظیم دستت را بر احساسم مشت میکردی...!

شکست...!

همان آخرین امید...!

آخرین پیوند باقی میان من و تو...!

فرو ریخت برج احساسم...!

و دیگر راهی برای جلو آمدن نمانده...!

مگر...!

مگر پرواز...!

به یاد داری...؟؟؟؟

در آن اتوبوس شلوغ،

وقتی از پرواز می گفتم...

پاسخ دادی:

هیییییییییس!ساکت...!

شعار نده...!

حال شعار های این ماه تنها،

تنها راه رسیدن من و توست...!

نقطه ای مبهم...!

پرواز کردن بلدی گل پژمرده ی من؟؟؟؟؟

گل من؟

چند روزیست به دنبالت به هر کجا از دلم که سر می زنم،

خالیست...!

دگر در دلم هم جای نداری...!

خودت بگو...!

کجا جست و جوست کنم...؟؟؟؟؟؟

                                                                                 Alone moon            

بی حوصله نوشت :

نیا...!

دگر نیا...!

تو را به عشق قسم می دهم نیا...!

بعد از تو هر روز با خودم از سکوتم نجوا کرده ام...!

بعد از رفتنت تمام احساسات پس خورده ام را در این سکوت پنهان کرده ام...!

نشکن سکوتم را...!

تمام دارایی این ماه تنها شده تنهایی اش...!

که هر صبح با غرور به او تنه می زند...!

فقط همین برایم مانده و بس...!

به این دگر طمع نکن...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

پوچ می شوم...!

نیا...!

تو را به خدا سوگند می دهم نیا...!!!

درون معبد هستی

بشر، در گوشه محراب خواهش های جان افروز

نشسته در پس خوشه سجاده صد نقش حسرتهای هستی سوز

به دستش خوشه پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ

نگاهی می کند سوی خدا از آرزو لبریز

به زاری از ته دل، یک "دلم میخواست" میگوید!

شب و روزش "دریغ" رفته و "ای کاش" آینده ست!

گردونه پاییز

                   که با صد هزار برگ،

                                              در صد هزار رنگ...!

با نور مهر زینت و زیور گرفته بود،

از دره های ساکت پربرف می گذشت....!

در دره های سرد و برهنه،

در باغ های سرد و خزان دیده

می گشت...!

زیبا،ظریف،دختر افسونگر پاییز

یک شاخه گل به دست،

هر برگ آن هزار ستاره!

بر هرچه می نواخت!

تنها به یک اشاره،

باغی پر از ستاره و گل می ساخت...!

افسونگری ست آیا؟

یا معجزه ست این که از این شاخه های خشک،

سرما چشیده،یخ زده،

                              پژمرده و کبود!

این شاخه های پر گل

این برگ های رنگین

این باغ های غرق شکوفه

این روح،این نشاط

این ازدحام جاری گنجشک های مست

این بوی عشق،

                    بوی امید و نوید و مهر

این چهره های روشن،

                            این چهره های شاد!

افسونگری ست آیا؟

یا معجزه ست؟

بر این ظریف زیبا از ما درود باد...!!!!!!!!

                                                   فریدون مشیری(با اندکی تصرف)

میلادت مبارک دختر افسونگر پاییز...!!!!!

میخوام بنویسم ،بابا خو ابم نمیاد.زوره مگه!میخوام بنویسم

اما از کی؟از چی؟واسه کی؟

چی بگم که محکوم نباشم به شعار دادن؟از بس هر کاری کردیم یه دروغ چاشنیش بوده آدم کم کم به خودشم شک میکنه...!

ای بابا!

فردا منطق داریم.میپرسه.دوسش ندارم!فلسفه بهتره...!

اما چاره ای نیست...!

"ملاک برتری انسان قدرت تفکر و اندیشه است که ............ پس اگر ارسطوئیان گفته اند که انسان حیوان ناطق است، خواسته اند جایگاه رفیع اندیشه را در ساختار وجود انسان نشان دهند."

شعار یادمون میدن...!

یاد میگیریم...!

نمره میدن..!

دم خودمون گرم.عجب سیستم پیشرفته ای...!

تو خیابون:

-آقا برو تروخدا.دیرمه.تاخیر میخورما؟؟؟؟

 (نیم ساعت بعد،50 متر جلوتر)

-چه خبره؟

-فکر کنم تصادفه؟

-چی شده؟کی به کی زده؟مرده طرف؟؟؟

-چی میگی برادر من؟لابد دارن به روح مرده فحش میدن؟حکایتیه ها؟؟؟؟

-آقایون خانوما؟تجمع نکنید لطفا؟بفرمایید خواهش میکنم؟

-خب بگو دیگه آقا.اینا که تا متوجه نشن نمیرن؟دیرمه بابا!

-هیچی خانوم؟یه سانحه سادست.حالا بفرمایید؟

-خیر آقا.سپر یه ماشین شکسته.بفرمایید لطفا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

-پس چرا دعوا شده؟؟؟؟؟؟؟؟

(فهمیدنش کار سختی نیست)

.

.

-من برمیگردم خونه آقا.تا چند دقیقه دیگه کلاسم تموم میشه!

نونوایی:

-گوشه دیگه.میشنوه.بچم بمیره اگه فوضولی کرده باشم. اما میگن مثل اینکه اختلافشون سر بچه دار نشدن زنست!

-ای بابا.چقدر ساده ای تو.میگن پسره معتاده!ته عشقای خیابونی همینه دیگه.خدا بگم چی کنه امثال این حرومزاده هارو که هر چی میکشیم از همیناست!دختره همچین اون موهاشو مثل دم اسب انداخته بیرون که ...! هفتاد تا رنگ و روغن به صورتش مالیده انگار عروسی ننشه!پسره صدای ترانه رو انقد بلند کرده انگار...!یکی نیست بهشون بگه بابا یکم فکر اون دنیاتونم باشید.خدا لعنتتون کنه!

-ای بابا.چرا خون خودتو کثیف میکنی.اینا که خدا پیغبر حالیشون نیست.مگه همین دختر سارا خانوم خودمون نیست؟غیبت نباشه ها.دیگه همه خبر دارن.گوشت با منه؟

-آهای خانوم کجا؟انگار صفه ها؟چه پرو شدن مردم.میبینی تروخدا؟؟؟؟

-ول کن بابا.فرهنگ ندارن که.داشتی میگفتی؟به نظر توام پسره معتاده؟

-چه میدونم والا؟گلوم خشکنید.من میرم یه چیکه آب بخورم.شما نمیخوری؟

-من؟نه قربونت.من اگه خدا قبول کنه روزم!

تو خیابون:

-مامان؟مامان؟

-جونم؟

-من اون پیرهن صورتیه رو میخوام؟

-چشم مامان.میخرم واست!

-مامان؟مامان؟

-بازم بله؟بفرمایید؟

-مامان من از اون پسره میترسم؟

-کی مامان؟

-اون که داره نگام میکنه

-اوا.نری طرفشا مامانی؟گداست.

-بو میده لباساش!چرا صورتش سیاست؟

-همه که مثل دختر دسته گل من نیستن؟بیا بریم عزیزم.

-خانوم؟خانوم؟آدامس میخری؟یه بسته خانوم؟تروخدا؟همه دوستام فروختن رفتن؟خانوم؟جون بچت؟تروخدا...!؟!؟

تو بانک:

-آقا تروخدا؟زنم مریضه؟بیمارستانه؟اگه عملش نکنن میمیره آقا؟از شرکت بیرونم کردن آقا؟اگه زنم بمیره؟من این بچه هارو چه جوری بزرگشون کنم؟

-به من چه آقا؟من خودم صدتا مشکل دارم؟تازه نگفتم که نمیدم.گفتم باید 2تا ضامن بیاری.

-آقا خواهش میکنم؟آخه من الان 2تا ضامن از کجا بیارم؟

-من چه میدونم؟آقا محمد؟آقا محمد؟؟

-بله آقا؟

-لطفا ایشونو راه نمایی کنید؟بفرمایید آقا؟

به به سلام جناب مهندس؟احوال شما آقا؟میفرمودین تشریف میارین یه گاوی گوسفندی چیزی قربونی میکردیم؟اوضاع کارخونه چطوره؟

-آقا زنم... میمیره...

بیمارستان:

-سلام دکتر

-سلام آقا.چی شده؟

-آقا بچم؟بچم داره از بین میره؟تروخدا یه کاری بکنید؟

-صندوق رفتید؟

-بله دکتر

-کی اینجوری شد؟

-صبح آقا.تا دیروز خوب بود.نمیدو....

-بسیار خوب.بیرون باشید لطفا!

-خانوم هوای اون خانوم پیری که دیشب آوردنش بیشتر داشته باشید.ایشون از آشناهای دکتر.... هستن.

-چشم دکتر.

انسان...

حیوان...

ناطق...

اندیشه....

                                                               ادامه دارد...؟تا کی؟نمیدانم!

اینجا وطن من و توست... سازندگان فرداییم! من.تو.او ! ما !!! بیایید انسان باشیم !

ذره ای انسانیت...!!!!!!!!!!!!!!!!

روزی دلم می خواست،

انسان متفاوتی باشم...!!

بعد ها فهمیدم،

این تنها چیزیست که مرا شبیه دیگران می کند...!!!!!!!

شبیه تو...!

از این شباهت بیزارم...!!!!!!!!!!!!!!

امروز ارزوهامو رو با قاصدک گذاشتم تا برات بیاره...!

غافل از این که بالش انقدر سنگین شده که دیگه قدرت پرواز نداره...!!!!!!!!!!!

من قوانین بشری را دوست نمی دارم...

و از سنت هایی که اجدادمان به ارث گذاشته اند بی زارم...

این تنفر ، میوه ی عشقی است که به مهربانی مقدس و معنوی دارم ، همانین مهری که باید  خاستگاه هر قانونی باشد که بر روی زمین وضع می گردد . زیرا مهربانی سایه ی خداست که بر انسان افتاده است!

شما از وضع قوانین خشنود می شوید،

اما از قانون شکنی خوشنود ترید.

مانند کودکی که در ساحل اقیانوس با جد و جهد برج های ماسه ای می سازند ، و سپس با خنده آن را ویران می کنند،

وقتی سرگرم ساختن برج های ماسه ای تان هستید اقیانوس،ماسه های بیشتری به ساحل می آورد.

و وقتی آنها را ویران می سازید، اقیانوس به همراه شما می خندد!

به راستی اقیانوس همواره به ساده دلان می خندد..!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                                                                           (جبران خلیل جبران)

یادمان باشد کاری تکینیم، که به قانون زمین بر بخورد...!

خدایی نکرده جسارت نشه دوستان با انسان های کرات دیگه مجادله داشتیم....!!!!

سیب همان سیب است...!

اما من...!

دگر آدم نمیشوم...!

آدم های دنیای من فقط فعل هایی را صرف می کنن،

که برایشان صرف داشته باشد...!

و دوستت دارم همان فعلی بود،

که صرفش کردی...!

که با هم آموختیمش...!

یادت می آید مهربانم...؟؟؟

دستهایم را فشردی و قسم خوردی...!

دروغ گفتی...!

صداقتم پیش کشت کردم...!

باز هم دروغ گفتی...!

و دوستت دارم همان فعلی بود،

که صرفش را با هم از بر شدیم...!

و تو باز هم دروغ میگفتی...!

آخرین میلادم را به یاد داری نفسم...؟؟؟؟

انتظار تلخی بود...!

"رفته رفته عشق ها می میرند...

رنگها رنگ دگر می گیرند...

و فقط خاطره هاست،

که چه تلخ و چه شیرین دست نخورده باقی می مانند...!!!"

و تو با تک تک این خاطره ها،

ماه را به تور انداختی...!!!!!!!!

دوستت دارم همان فعلی بود،

که فراموشش کردی...!

و من...

در دنیایی دور از تو...

در بهشت کوچکم...

صرفش را تمرین میکنم...!!!!

می آید...

ای وای

ای هوار

آی قلبم

داغون شدم

خورد شدم

آخه اینم شد زندگی؟

آهای مسئولین محترم صدا و سیما؟؟؟؟

شما واقعا هدفتون چیه واسه زندگی کردن؟

شماها هدف دیگه ای جز تخریب شخصیت جوونای بدبخت ندارین؟

آخه من دیگه چه جوری سرمو بلند کنم؟؟؟؟

آخه حیف این عکس نیست؟؟؟؟

آخه کی از ماه به این قشنگی تو تبلیغ

my baby  استفاده

میکنه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ماماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااان!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

آخه اینم کار بود با احساساته من کردین؟

من واقعا نمیدونم اگه این ماه پشت شیشه نبود شکم بچه کار نمیکرد؟

باباش پول به my baby  نمی داد؟؟؟؟؟

آخه مگه ماه قرص بیزاکودیله؟؟؟؟؟

ای هوار...

کی این وسط پاسخگوإ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آخه من درد دلمو به کی بگم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟